Klik hier om naar index droomvissen te gaan

Puitaal/L. Zoarces viviparus
 
 
Hoewel jonge visjes vaak verward worden met kleine aal lijkt de kop van de puitaal eerder op deze van een donderpad. Het is ook een van de weinige Europese vissen die levend barend zijn. Paaien gebeurd in het late najaar. De kleur van de puitaal kan ook verschillen naargelang de omgeving waar ze gevangen worden. Zo zijn vissen op een zanderige bodem meestal geelgroen tot bruin en op een modderige bodem grijsbruin tot zwartgrijs van kleur.
Max. lengte/gewicht: +-50cm/510gr. Nederlands record 1985: 37cm.
Leefgebied/gedrag: 
De puitaal komt in bijna geheel noord europa voor en het veelvuldigst rond de Deense eilanden waar ze schijnbaar ook net iets groter gevangen worden.
De puitaal leeft tussen een diepte van o tot -40 meter maar het courants tussen -2 en -20m.
Hij kan goed brakwater verdragen maar trekt nooit ver de rivieren op.
De puitaal is in de eerste plaats een kustbewoner.
Vistechniek:
Gericht wordt er uiterst zelden op puitaal gevist vanwege zijn klein formaat. Meestal vang je puitaal als bijvangst.

Beste vangsttijd:

De vis is gedurende het gehele jaar te vangen met echter de zomermaanden als uitschieters. In die tijd verblijven ze vaak dichter bij de kust.
Overtrokken weer en de schemering zijn het best. Troebel water is over het algemeen ook iets beter.
Stekken:
Het is hoofdzakelijk een vis die je vanaf de oever vangt.
De puitaal geeft de voorkeur aan rotsachtige bodem, ondiepe zeegrasgebieden, havens, strekdammen en rustige inhammen.
Heeft men er een gevangen, dan kan men vaak op dezelfde plaats verschillende exemplaren bemachtigen.

Aas:
Puitalen eten uitsluitend dierlijk voedsel. Zeepieren en zagers zijn het gebruikelijkst, maar ook kleine visjes (spiering) stukjes vis, mossels of garnalen zijn geschikt.
Materiaal:
Meestal vang je puitaal aan een paternoster, die bedoeld is voor platvissen.
De lijn mag redelijk licht zijn gezien het geringe gewicht.  Een onderlijn van 20/00 is reeds veel, maar je weet immers nooit welke andere soorten iets in je aas bestemd voor puitaal zien !
Als haak gebruik je een  5 tot 7 en liefst met een lange steel omdat die iets gemakkelijker onthaakt.
Enkele voorbeelden van Paternosters kan je vinden bij:  Basistechnieken/Lijnmontages/Zeevissen
De lijndikte en haakgrote pas je hierbij liefst iets aan als je echt gericht op puitaal wil vissen, met natuurlijk het risico dat een grotere vis het aas neemt ! 
In havens gebruiken onze noorderburen soms een dobber, waarbij ze het aas juist op de bodem of als ze te veel last hebben van krabben, een tiental cm er boven aanbieden.
Bij deze manier zoekt men de bodem systematisch af. 
Techniek:
Met een paternoster vis je op het gevoel. De aanbeet zie aan het licht trillen van de top. Bij het geringste bewijs van een aanbeet moet je reeds de haak zetten. Sla je mis, bied het aas dan op precies dezelfde plek aan, vaak pakt puitaal het aas ook een tweede keer.
Een doublet komt bij puitalen geregeld voor.
Met een dobber vis je natuurlijk op zicht, waarbij je ook hier onmiddellijk mag aanslaan als de dobber wegduikt.
 
Copyright 2006 Noyelle Frans. Alle rechten voorbehouden.